Jak wiele zawdzięczam Cezarowi Millanowi

To prawda. Nie jestem jak Gazeta.pl, żeby ”wzbudzać emocje” i potem mówić Just kidding. Tzn. może trochę, bo Cezara nie lubimy, ale to dzięki niemu zdecydowałam się na zakup psa.

Cofnijmy się do formatywnych lat mojego życia, kiedy to znalazłam u dziadków książeczkę formatu A6 o szkoleniu psów. Jako dziecko nie lubiłam czytać, ale akurat to dzieło przewertowałam od deski do deski wyobrażając sobie jak mój przyszły psiak będzie pięknie chodził na smyczy… (sic.)

Sporo kłótni w domu było spowodowanych tym, że chcę psa. Po paru latach zgodzili się na chomika… Potem zapomniałam bo podróżując po świecie trochę nieporęcznie.

No i tak nastał moment w moim życiu, kiedy sama mogłam już podejmować decyzje, a w telewizji objawił mi się Cezar. Z wielkim podziwem oglądałam jak sprawnie rozwiązuje patowe sytuacje. Decyzja zapadła – w moim życiu pojawi się pies i będę z nim pracować.

Hodowla więc wybrana, czas oczekiwania: 3 miesiące. Należałoby się więc przygotować do tej przygody, więc zrobiłam to co każda dociekliwa osoba by zrobiła na moim miejscu – zaczęłam czytać 3-tomowe naukowe opracowanie Lindsay’a: Handbook of Applied Dog Behavior and Training. W tamtym okresie pominęłam jeszcze rozdziały o lęku, agresji i zachowaniach seksualnych. Przeczytałam natomiast wszystko o socjalizacji, psychologii szczeniąt, lęku separacyjnym itd.

No i trafiła do mnie najukochańsza włochata kulka. Kiedy odbierałam go od hodowców Ernest płakał tak jakby zdzierali z niego skórę, Ania z Kubą chyba zwątpili, a ja zastanawiałam się co zrobię jak wysadzą nas w połowie drogi. Na szczęście zarzucili w Pendolino Chopina, a maluch momentalnie zasnął w transporterze, który przez cały czas trzymałam na kolanach.

Najbardziej bałam się lęku separacyjnego – czy Erni da radę zostać sam w domu? Bałam się też sikania w domu i z innej beczki wyrywania włosów z uszu. Problematyczne zachowania były jednak zupełnie inne. Erni gdy wychodziłam słodko spał, a obsikiwał praktycznie tylko buty gościom, ponieważ tak bardzo się cieszył. Za to był skrajnie nieuważny, wbiegał w drzwi, wyskakiwał z wanny prosto na posadzkę. Na spacerach cała się trzęsłam bo chodził ciągle z nosem przy ziemi pożerając wszystkie skarby łącznie z chusteczkami. Na moje nieszczęście to był też okres, kiedy w naszym bloku mieszkali sąsiedzi zrzucający nocą jedzenie z balkonu. Na podwórku znajdowały się więc arbuzy, kapusty, pomidory. Raz leżał tam cały pstrąg, który też przez ułamek sekundy znalazł się w pyszczku małego łobuza.

Parę razy pękło we mnie wszystko co naukowo udowodnione (że psa się nie karci) i dominująco zaczęłam mu wyjmować znaleziska z pyska jednocześnie wrzeszcząc NIE WOLNO. Albo raz wykończona psychicznie ilością zjedzonych na spacerze chusteczek zaprowadziłam Erniego do kuchni i zaczęłam rozrywać papier toaletowy jednocześnie przez łzy wykrzykując do psa: mało Ci? To jedz! Ku mojemu zaskoczeniu Erni cały szczęśliwy zaczął pożerać papierowe smakołyki, a ja, kiedy już otrząsnęłam się z szoku pobiegłam wygooglować ”czy papier toaletowy jest trujący dla psa”.

Myślę, że każdy kiedyś czuł bezsilność i frustrację (dlatego o tym teraz piszę). Posiadanie psa to ciągła nauka, sporo popełnianych błędów… Nie wyrzucam sobie zbyt wiele, bo wiem, że generalnie jestem fantastico właścicielką stabilnie psychicznego, szczęśliwego psa.

Nie można oczekiwać od kogoś, że od razu będzie wiedział wszystko i że będzie podejmował same dobre decyzje. Najgorzej jest chyba jeśli ktoś ciągle stoi w wygodnym miejscu i nigdzie się stamtąd nie rusza, nie podejmuje wyzwań i nigdy nie popełnia błędów.

Ja z Ernim zebrałam już tomy wiedzy – książkowej i praktycznej. Przeszliśmy razem sporo i dotarłam do momentu, gdzie po roku w telewizji znowu trafiłam na Cezarego. Tym razem byłam już w stanie przeanalizować mowę ciała psa, która ukazywała jak diametralnie sytuacja różni się od tego co showman opowiada. Mimo wszystko, to on zaprosił mnie na tą wspaniałą podróż za co należy mu się pat, pat on the head.

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s