Romantyczna (jak na Włocha przystało) recenzja LIKER Cord

Pierwsze zdanie na stronie Toys4Dogs: „Ta piłka jest jedną z tych, którą Twój pies pokocha od pierwszej zabawy!”. Oj, nic bardziej mylnego! Erni się z nią szybko zabawił i…. ale o tym zaraz.

Otrzymaliśmy piłę wraz z prenumeratą Dog&Sport (Dziękujemy – jesteście super!). Jest już z nami sporo czasu. Na początku Erni oblookał Likerkę od piły do sznura i pognał uwodzić inną, krąglejszą… piłkę. Byłam pewna, że mój delikatnie szarpiący się piesek, przepełniony nowymi doznaniami (zobacz niżej struktura) zainteresuje się nią bardziej, ale to było takie średnie meh. Po paru nieudanych próbach wyswatania Erniego z Likerką, pomarańcza odeszła w kąt.

Kochać to mocne słowo… Erni traci głowę kiedy spotyka na swej drodze owłosione tenisówki, które od czasu do czasu magicznie objawiają się w krzakach (mieszkamy koło kortu tenisowego). Za chwilę z taką zrobiłby każdą sztuczkę.

Likerka widocznie jest zbyt gładka… i mimo gumowatego sznurka nie pachnie tak ponętnie gumą i nie odbija się z wystarczającym wigorem. Likerka to nie piłka, która wprawiłaby Erniego w stan osłupienia… a gdzie teraz poleci? W którym kierunku? Muszę ją złapać! Rzucając nią o ziemię Likerka zrobi dość przewidywalny skok w bok… i to nie jakoś strasznie daleko. Celując w dal też nie nabierze prędkości (ponieważ jest ultra lekka) i pies nigdy nie poczuje tego dreszczyka emocji, że musi za nią biec bo może ją stracić. Jest mocno pomarańczowa – więc tak jakby krzyczała: nigdy, przenigdy się nie zgubię, zawsze będę przy Tobie Ernisiu!!!

Likerka ma jednak piękne wnętrze i trzeba ją po prostu lepiej poznać. Najlepiej w warunakch sam na sam, żeby w pobliżu nie było żadnej konkurencji. Ona musi być po prostu cierpliwa i wyczekać momentu, kiedy pieseł chce się troszkę z piłą popieścić… a ona jest akurat w pobliżu. Po paru takich sesjach Erni zapałał prawdziwym lovem do Likerki. Robi z nią rzeczy, które robi tylko z wyjątkowymi zabawkami, a nawet widać, że sprawia mu to niezłą frajdę. Aportuje wolno, ale szarpie się całkiem intensywnie, chwytając raz tu, raz tam… Zdecydowanie warto było czekać! Dobre szarpanko jest wiele warte.

IMG_6747.jpg

Pomarańczowa piłka na taśmie. Strukturą przypomina Pullera, ale jest nieco bardziej miękka. Piłka jest ultra lekka. Cena: średnia. O wytrzymałości nie będę pisać bo Erni generalnie jest aniołem i zabawek nie psuje. Jeśli zazdrościcie to zalajkujcie posta na Facebooku.

Tester w gotowości: jeśli jesteście na tyle odważni, żeby Erni zrecenzował Wasz produkt to zapraszam do kontaktu przez FB/maila 😀 

Reklamy

Droga do sukcesu

Wreszcie osiągnęliśmy to! Ocena doskonała w zerówkach, czyli nasz zeszłoroczny cel i te piękne 92,5/100 punktów. Nie żałuję niczego, a gdybym miała zacząć naszą obi-podróż od początku, to zrobiłabym dokładnie tak samo. Jedno jest pewne, droga do celu jest zarąbiście zawiłłłła.

We wrześniu 2016 zaliczyliśmy nasze pierwsze zawody. Zdobyliśmy ocenę dobrą i byłam przeszczęśliwa, przetestowałam siebie i psa i wiedziałam dokładnie dokąd zmierzam – czyli na następne zawody miesiąc później we Wrocławiu. Chwila przed zawodami Erni zaczął podejmować własne decyzje życiowo-ćwiczeniowe. Nasza synchronizacja rozpadła się. Podczas startu nie wiedziałam jak zapanować nad swoimi emocjami, a co dopiero sensownie rozmawiać z psem. Przecież na treningach tak dobrze się bawimy, Erni wpatrzony we mnie jak w obrazek, a tu nagle w tak kluczowym momencie oboje doznajemy black-outu.

Jak wrócić na slak?

Pierwsze momenty zderzenia z rzeczywistością były dość bolesne. Znajomi mówili, że to nie koniec świata, że i tak poszliśmy ładnie. Inni radzili, żebym zrobiła psu przerwę – pewnie za dużo ćwiczymy. Sama myślałam, że ćwiczymy za mało. Końcówka roku była ogólnie życiowo trudna, a ja tak bardzo potrzebowałam jakiegoś pocieszenia. Odezwało się parę osób i opowiadali, że sami też mieli skomplikowane początki, a teraz jest pięknie.

Następne podejście miało miejsce 5 miesięcy później, czyli wczoraj. Tak naprawdę przez pierwsze 3 miesiące nie robiliśmy jakoś strasznie dużo… Zdobywaliśmy CeWuCe na wystawach, a potem leżeliśmy w łóżku i oglądaliśmy House of Cards… Ernest obżerał się płucami wołowymi… pomieszkiwał u nas także drugi psiut, z którym ćwiczyliśmy.. no i tak 2 miesiące przed zawodami wzięliśmy się w garść. A raczej Kamila wzięła nas w obroty. Regularne treningi, przejścia, przebiegi i wiedziałam, że jesteśmy już gotowi. Albo inaczej: wiedziałam, że Erni jest gotowy. Ja to jestem ciężkim przypadkiem. Stwierdziła to nawet sama Asia Hewelt (mam nagranie)!

No, ale czemu w momencie kiedy wreszcie nam się udało marudzę o tym jak było trudno?

  1. Rozczarowania są normalne i można je czuć, można o nich mówić.
  2. Oprócz słabych startów na zawodach, praca z psem jest sama w sobie najlepszą zabawą. Postępy widać na treningach, robiąc nowe rzeczy, ćwiczenia, sztuczki, cokolwiek. Każda wypracowana rzecz daje satysfakcje i to jest warte dużo więcej niż jednorazowy start.
  3. Nie zmienia to faktu, że dobry start daje możliwość pójścia dalej i wyznacza jakiś cel do którego dążymy, nowe ćwiczenia i perspektywy.
  4. Gdyby wszystko było łatwo to niczego bym się nie nauczyła. A jednak teraz wiem to czego nie wiedziałam 5 miesięcy temu.

Wiem co mam zrobić, żeby pies skupił się w 99% na mnie, wszedł na całkiem nowy teren i przez 8 minut bez parówy, ani piłeczki wtapiał we mnie gały i wyczekiwał komendy. I to jest największy na świecie sukces. Jestem normalnie zarąbista i mam zarąbisztego pieseła – kto powie, że Lagotto nie potrafi!?

Jak nie wierzycie to sami zobaczcie:

Weekend spędziliśmy w szkolnej piwnicy

W sobotę zaczęliśmy nowy sport – Nosework (praca nosem). Obiecałam Ernestowi kiedy był szczeniaczkiem, że nie będę typem rodzica, który przeprowadza się do nowego kraju i nigdy nie uczy psiaka-dzieciaka ojczystego języka*. Co prawda Ernestowy nos jest już uaktywniony przez liczne zabawy w szukanie zabawek i smakołyków, ale to przecież nie to samo co olejek cynamonowy, helloł!

img_5502-2

 

Nosework, a Obi

Największą różnicą między obedience, a nosework jest to, że w obi pies jest skierowany na przewodnika, a w NW pies pracuje samodzielnie. Dla obipsa początkowo trudno oderwać wzrok od właściciela (choć już pod koniec pierwszego dnia Ernest pracował sam). Obi-właścicielom z kolei ciężko zastygnąć w bezruchu. Czasem okazuje się, że pies zamiast niuchać pudła, dostawia się do nogi bo pańcia właśnie mrugnęła.

Obi natomiast nie jest utrudnieniem przy zaczynaniu nowego sportu. Myślę, że to właśnie dzięki obi-pracy, Erni szybko poukładał sobie w głowie co jest grane i zrozumiał, że nowa praca też popłaca.

Co i jak?

W pierwszej kolejności psiaki uczyły się reagować na pudełko ze specjalnie przygotowaną próbką zapachową. Za każde podejścio/niuchnięcie otrzymywały stosowną nagrodę. Następnie wprowadzaliśmy dodatkowe puste pudełka. Wtedy pies był nagradzany za zbliżenie się do tego jedynego. Próbki zapachowe umiejscawialiśmy w różnych przedmiotach, ale prawdziwa zabawa zaczęła się, kiedy pudełka zostały rozłożone w piwnicznym pomieszczeniu i Erni nagle sam z siebie zaczął przeszukiwać wszystkie szafki i zakamarki. Magia.

Następnego dnia poszerzyliśmy obszar poszukiwań. Próbka z zapachem była chowana np. na wysokościach. Cynamonu szukaliśmy także w szkolnej łazience.

Wyzwania NW

Na chwilę obecną bardzo cieszy mnie nastawienie Ernesta, jego ogromna motywacja do pracy i to, że się nie poddaje. W nosework najbardziej podoba mi się to, że sama nie muszę pracować tak ciężko jak w obi (opanowując wszystkie komendy, ucząc się co, kiedy i jak). Oddaję psu pałeczkę i podziwiam jego pracę nie wysilając się przy tym zbytnio.

Oczywiście teraz najważniejsze musimy nauczyć się oznaczać próbkę zapachową. Challenge accepted!

Nasz drugi sport – znaleziony!

Moje pierwsze doświadczenie z nosework pokazało nieco inne oblicze Ernesta. Mimo, że jest obipsem i w posłuszeństwie ma być nastawiony tylko na mnie, to w praktyce NW zobaczyłam jak niesamowicie samodzielny potrafi być Erni. Podejmuje dobre decyzje i nawet na mnie nie zerka po pomoc. Obi i NW świetnie się komponują jeśli chodzi o budowanie zaufania. W obi to ja podejmuje decyzje, a Erni musi mi ufać. W NW jest na odwrót i ten balans jest piękny. Tym samym ogłaszam, że naszym drugim sportem oficjalnie zostaje nosework!

Podziękowania

W pierwszej kolejności dziękuję Orsonowej Oli za namówienie nas na warsztaty! Największe podziękowania należą się prowadzącej Magdalenie Szewczyk Dzido. Magda jest przewodnikiem psów ratowniczych, zajmuje się też ratownictwem wodnym i dogoterapią. Jej wieloletnie doświadczenie w szkoleniu psów sprawia, że jest świetnym szkoleniowcem. Obserwowałam całe warsztaty. Każdy pies jest inny, inaczej pracuje, ma inne motywacje, a Magda potrafi znaleźć indywidualne rozwiązanie dla wszystkich. Dlatego należy jej się cześć i chwała!

Dziękuję też wszystkim uczestnikom za przemiłe towarzystwo – było bardzo fajnie, do miłego zobaczenia! I firmie Josera za pudełeczka z karmą.

* Lagotto romagnolo nie bez powodu nazywa się potocznie psem na trufle. We Włoszech, skąd pochodzą, wykorzystuje się je do odnajdywania trufli w lesie. Wielu hodowców łączy tylko najlepsze psy pracujące dzięki czemu ciągle doskonalą lagotkowe nosy. Ernest wywodzi się z linii pracujących, jego obaj pradziadkowie byli championami pracy!