Badania Lagotto: MyDogDNA

Korzystając z MyDogDNA w prosty sposób można wykonać badania DNA swoim psom. Wyniki pokazują sporą część tego co w psiakach siedzi, a wiedza ta może być pomocna hodowcom, żeby zaprogramować zdrowie, kolor i wygląd przyszłych szczeniaków.

Cena

Jest to badanie bardzo proste i w obecnej chwili najtańsze na rynku. Podejrzewam, że z braku wiedzy na temat alternatyw, większość osób wybiera drogi odpowiednik badań genetycznych – Laboklin, gdzie pakiet trzech badań (JE, LSD + Furnishings) kosztuje 490 zł (info na ok marzec 2017). Kiedy ostatnio sprawdzałam rok temu pojedyncze badanie kosztowało 290/390 zł.

W MyDogDNA badanie kosztuje 99 Euro czyli ok 420 zł – otrzymujemy natomiast cały ogrom dodatkowych informacji na temat naszego psa.

Czego możemy się dowiedzieć z MyDogDNA?

Znane choroby występujące w rasie:
JE – Młodzieńcza padaczka lagotto
Jest to od dawna znane schorzenie. Wg. danych MyDogDNA nosicielami jest ok. 28% lagotto. Więcej o chorobie można przeczytać np. tutaj.

HUU – Hyperuricosuria
MyDogDNA ocenia, że pojedynczy gen HUU występuje u ok 6% lagotto. Jest to choroba polegająca na zwiększonej ilości kwasu moczowego w moczu. Wg. Wikipedii i Google Translate HUU może prowadzić do rozpuszczania kryształków kwasu moczowego w nerkach lub pęcherzu moczowym oraz hiperurykemii.

LSD – Choroba spichrzeniowa lagotto
Nosicielami jest ok 8% lagotto. Więcej informacji tutaj.

Nowe choroby, które zaczęły w miminalnym stopiu pojawiać się u lagotto:
NAD – Neuroaxonal Dystrophy
Jest to schorzenie neurologiczne, które powoduje postępującą degenerację komórek nerwowych obwodowego lub/i ośrodkowego układu nerwowego.
vWD – Von Willebrand disease type 2 – choroba krwi

Raport MyDogDNA wyróżnia te 5 chorób na pierwszej stronie ponieważ dotyczą one lagotto. Poza tym, z automatu badane są też choroby typowe dla innych ras – ale nie mają one związku z lagotto. Czyli np. to, że wszystkie badania genetyczne oczu wyjdą nam clear – nie znaczy, że nasz pies nie ma żadnych schorzeń oczu – i tak musimy na to zrobić osobne badanie u okulisty.
Najważniejsze dla nas są pierwsze 4 strony.

Jak odczytać wyniki:
Carrier – Pies ma jedną kopię mutacji genu. Takie psy są zdrowe, ale przekazują zmutowany gen połowie swojego potomstwa. Nie należy łączyć dwóch nosicieli tego genu.
Clear – Pies nie niesie zmutowanego genu i może być połączony z nosicielem.
At risk – Pies ma dwa zmutowane geny i możliwe, że rozwinie się u niego choroba.

Oprócz powyższych badań MyDogDNA powie nam sporo o rodzaju sierści naszego lagotka. Mamy tu:

Długość włosa (gen FGF5) – prawidłowy wynik to I/I – oznacza, że mamy psa długowłosego.

Furnishings – jest to test genu odpowiadającego za porost wąsów i brwi u psa. Prawidłowy wynik dla lagotto to AA/TT, który oznacza dwa niezmutowane geny. Zapisuje się je jako F/F. Psy, które są nosicielami genu (F/f) wyglądają zupełnie normalnie – nie da się ich rozróżnić gołym okiem. Wiele razy spotkałam się ze zdjęciami nosicieli, którzy mieli wyjątkowo piękny włos.
Pies z dwoma genami krótkiego włosa nie przypomina lagotto. Ma nieowłosiony pysk i wygląda tak:

ic
źródło: lagottous.com/Resources/Pictures/IC.jpg

Kręcona sierść (gen KRT71) – prawidłowy wynik to T/T, nosiciel będzie miał wynik T/B.
Na zagranicznym forum dla hodowców lagotto właśnie wybuchła dyskusja na temat skrętu u lagotto. Ktoś zauważył, że są psy, które nie mają zbytnio loków, włos na ciele jest bardziej falisty niż kręcony przy czym głowa wygląda normalnie. Za słaby skręt odpowiada gen KRT71, a nosicielami jego mutacji jest ok. 22% lagotto. Z racji tego, że nie jestem specjalistą od genetyki przytoczę tylko wnioski z forum, a jeśli ktoś posiada merytoryczną wiedzę i coś może dodać to proszę o kontakt. Często, choć nie zawsze, już nosiciel genu (wynik T/B) będzie miał bardziej faliste niż mocno skręcone loki na ciele. Statystycznie przekaże on gen słabego skrętu 25% swojego potomstwa, co w przeciwieństwie do nosicieli Furnishings, często jest widoczne. Nie wiem natomiast jak wygląda pies z dwoma zmutowanymi genami KRT71… być może jakby był ciągle rozczesywany pudlówką?

Kolory
Badanie MyDogDNA ujawnia także kolory jakie przenosi nasz lagotto. Genotyp kolorów jest niezwykle trudny do odczytania dla laika, ponieważ ujawnienie się niektórych kolorów jest zależne od innych. Na szczęście dla mnie, hodowczyni Erniego jest rozeznana w tej dziedzinie pomogła mi odczytać wynik.

Z wyników Erniego, które możecie obejrzeć tutaj, (oraz obserwacji oraz znajomości rodowodu) uzyskałam następujące informacje: Erni przekazuje maść brązową, pomarańczowa, brązową podpalaną, łaciatą i niełaciatą, dodatkowo dereszowata. Białego nie przekazuje. U szczeniąt może pojawić się rozjaśniony pomarańcz często z uszami ciemniejszymi. Albo łaciaty pomarańcz z łatami na uszach. Są szanse na rożne pomarańcze, ale suka musi być pomarańczowa albo przynajmniej nieść kolor pomarańczowy. Erni przekazuje rozjaśnienie każdego koloru, ale może tez dać nierozjaśniające się szczeniaki. Ciekawe, prawda?

Rozmiar psa
Te wyniki niestety wiele mi nie mówią, oprócz tego, że potwierdzają, że Erni jest psem małym lub średnim. Nie jest natomiast nosicielem genów, które odpowiadałyby za dużą masę… Nie zagłębiałam się bardziej w te wyniki. Fajna natomiast jest tabela na której możemy zobaczyć, gdzie w rasie znajduje się nasz psiak (wzrost/waga).

MyDogDNA
Breeder tool
MyDogDNA oferuje także narzędzie dla hodowców na podstawie którego dobiera genetycznie najbardziej odpowiedniego partnera dla naszego psa. Algorytm bierze pod uwagę różnorodność genetyczną i proponuje psy, które połączone z naszym, taką zapewnią.

Jak zamówić badania MyDogDNA?

1. Wejdź na stronę http://www.mydogdna.com/ i naciśnij ORDER MYDOGDNA TEST KIT
2. Zarejestruj się i opłać badania
3. Po otrzymaniu koperty z próbkami badań (pałeczki do wymazów, formularz, koperta zwrotna) udaj się do weterynarza, aby pobrał próbki z policzka i przybił pieczątkę
4. Odeślij kopertę do Finlandii*
* z racji tego, że nasza koperta wędrowała do Finlandii sporo ponad miesiąc, polecam jednak opłacić list zamiast korzystać z niby ‘opłaty uiszczonej przez adresata’.

Życzę wszystkim dobrych wyników, a jeśli ten post był dla was przydatny – zapraszam do podarowania nam paru lajków na naszym Facebooku.

Reklamy

Jak wiele zawdzięczam Cezarowi Millanowi

To prawda. Nie jestem jak Gazeta.pl, żeby ”wzbudzać emocje” i potem mówić Just kidding. Tzn. może trochę, bo Cezara nie lubimy, ale to dzięki niemu zdecydowałam się na zakup psa.

Cofnijmy się do formatywnych lat mojego życia, kiedy to znalazłam u dziadków książeczkę formatu A6 o szkoleniu psów. Jako dziecko nie lubiłam czytać, ale akurat to dzieło przewertowałam od deski do deski wyobrażając sobie jak mój przyszły psiak będzie pięknie chodził na smyczy… (sic.)

Sporo kłótni w domu było spowodowanych tym, że chcę psa. Po paru latach zgodzili się na chomika… Potem zapomniałam bo podróżując po świecie trochę nieporęcznie.

No i tak nastał moment w moim życiu, kiedy sama mogłam już podejmować decyzje, a w telewizji objawił mi się Cezar. Z wielkim podziwem oglądałam jak sprawnie rozwiązuje patowe sytuacje. Decyzja zapadła – w moim życiu pojawi się pies i będę z nim pracować.

Hodowla więc wybrana, czas oczekiwania: 3 miesiące. Należałoby się więc przygotować do tej przygody, więc zrobiłam to co każda dociekliwa osoba by zrobiła na moim miejscu – zaczęłam czytać 3-tomowe naukowe opracowanie Lindsay’a: Handbook of Applied Dog Behavior and Training. W tamtym okresie pominęłam jeszcze rozdziały o lęku, agresji i zachowaniach seksualnych. Przeczytałam natomiast wszystko o socjalizacji, psychologii szczeniąt, lęku separacyjnym itd.

No i trafiła do mnie najukochańsza włochata kulka. Kiedy odbierałam go od hodowców Ernest płakał tak jakby zdzierali z niego skórę, Ania z Kubą chyba zwątpili, a ja zastanawiałam się co zrobię jak wysadzą nas w połowie drogi. Na szczęście zarzucili w Pendolino Chopina, a maluch momentalnie zasnął w transporterze, który przez cały czas trzymałam na kolanach.

Najbardziej bałam się lęku separacyjnego – czy Erni da radę zostać sam w domu? Bałam się też sikania w domu i z innej beczki wyrywania włosów z uszu. Problematyczne zachowania były jednak zupełnie inne. Erni gdy wychodziłam słodko spał, a obsikiwał praktycznie tylko buty gościom, ponieważ tak bardzo się cieszył. Za to był skrajnie nieuważny, wbiegał w drzwi, wyskakiwał z wanny prosto na posadzkę. Na spacerach cała się trzęsłam bo chodził ciągle z nosem przy ziemi pożerając wszystkie skarby łącznie z chusteczkami. Na moje nieszczęście to był też okres, kiedy w naszym bloku mieszkali sąsiedzi zrzucający nocą jedzenie z balkonu. Na podwórku znajdowały się więc arbuzy, kapusty, pomidory. Raz leżał tam cały pstrąg, który też przez ułamek sekundy znalazł się w pyszczku małego łobuza.

Parę razy pękło we mnie wszystko co naukowo udowodnione (że psa się nie karci) i dominująco zaczęłam mu wyjmować znaleziska z pyska jednocześnie wrzeszcząc NIE WOLNO. Albo raz wykończona psychicznie ilością zjedzonych na spacerze chusteczek zaprowadziłam Erniego do kuchni i zaczęłam rozrywać papier toaletowy jednocześnie przez łzy wykrzykując do psa: mało Ci? To jedz! Ku mojemu zaskoczeniu Erni cały szczęśliwy zaczął pożerać papierowe smakołyki, a ja, kiedy już otrząsnęłam się z szoku pobiegłam wygooglować ”czy papier toaletowy jest trujący dla psa”.

Myślę, że każdy kiedyś czuł bezsilność i frustrację (dlatego o tym teraz piszę). Posiadanie psa to ciągła nauka, sporo popełnianych błędów… Nie wyrzucam sobie zbyt wiele, bo wiem, że generalnie jestem fantastico właścicielką stabilnie psychicznego, szczęśliwego psa.

Nie można oczekiwać od kogoś, że od razu będzie wiedział wszystko i że będzie podejmował same dobre decyzje. Najgorzej jest chyba jeśli ktoś ciągle stoi w wygodnym miejscu i nigdzie się stamtąd nie rusza, nie podejmuje wyzwań i nigdy nie popełnia błędów.

Ja z Ernim zebrałam już tomy wiedzy – książkowej i praktycznej. Przeszliśmy razem sporo i dotarłam do momentu, gdzie po roku w telewizji znowu trafiłam na Cezarego. Tym razem byłam już w stanie przeanalizować mowę ciała psa, która ukazywała jak diametralnie sytuacja różni się od tego co showman opowiada. Mimo wszystko, to on zaprosił mnie na tą wspaniałą podróż za co należy mu się pat, pat on the head.

 

Droga do sukcesu

Wreszcie osiągnęliśmy to! Ocena doskonała w zerówkach, czyli nasz zeszłoroczny cel i te piękne 92,5/100 punktów. Nie żałuję niczego, a gdybym miała zacząć naszą obi-podróż od początku, to zrobiłabym dokładnie tak samo. Jedno jest pewne, droga do celu jest zarąbiście zawiłłłła.

We wrześniu 2016 zaliczyliśmy nasze pierwsze zawody. Zdobyliśmy ocenę dobrą i byłam przeszczęśliwa, przetestowałam siebie i psa i wiedziałam dokładnie dokąd zmierzam – czyli na następne zawody miesiąc później we Wrocławiu. Chwila przed zawodami Erni zaczął podejmować własne decyzje życiowo-ćwiczeniowe. Nasza synchronizacja rozpadła się. Podczas startu nie wiedziałam jak zapanować nad swoimi emocjami, a co dopiero sensownie rozmawiać z psem. Przecież na treningach tak dobrze się bawimy, Erni wpatrzony we mnie jak w obrazek, a tu nagle w tak kluczowym momencie oboje doznajemy black-outu.

Jak wrócić na slak?

Pierwsze momenty zderzenia z rzeczywistością były dość bolesne. Znajomi mówili, że to nie koniec świata, że i tak poszliśmy ładnie. Inni radzili, żebym zrobiła psu przerwę – pewnie za dużo ćwiczymy. Sama myślałam, że ćwiczymy za mało. Końcówka roku była ogólnie życiowo trudna, a ja tak bardzo potrzebowałam jakiegoś pocieszenia. Odezwało się parę osób i opowiadali, że sami też mieli skomplikowane początki, a teraz jest pięknie.

Następne podejście miało miejsce 5 miesięcy później, czyli wczoraj. Tak naprawdę przez pierwsze 3 miesiące nie robiliśmy jakoś strasznie dużo… Zdobywaliśmy CeWuCe na wystawach, a potem leżeliśmy w łóżku i oglądaliśmy House of Cards… Ernest obżerał się płucami wołowymi… pomieszkiwał u nas także drugi psiut, z którym ćwiczyliśmy.. no i tak 2 miesiące przed zawodami wzięliśmy się w garść. A raczej Kamila wzięła nas w obroty. Regularne treningi, przejścia, przebiegi i wiedziałam, że jesteśmy już gotowi. Albo inaczej: wiedziałam, że Erni jest gotowy. Ja to jestem ciężkim przypadkiem. Stwierdziła to nawet sama Asia Hewelt (mam nagranie)!

No, ale czemu w momencie kiedy wreszcie nam się udało marudzę o tym jak było trudno?

  1. Rozczarowania są normalne i można je czuć, można o nich mówić.
  2. Oprócz słabych startów na zawodach, praca z psem jest sama w sobie najlepszą zabawą. Postępy widać na treningach, robiąc nowe rzeczy, ćwiczenia, sztuczki, cokolwiek. Każda wypracowana rzecz daje satysfakcje i to jest warte dużo więcej niż jednorazowy start.
  3. Nie zmienia to faktu, że dobry start daje możliwość pójścia dalej i wyznacza jakiś cel do którego dążymy, nowe ćwiczenia i perspektywy.
  4. Gdyby wszystko było łatwo to niczego bym się nie nauczyła. A jednak teraz wiem to czego nie wiedziałam 5 miesięcy temu.

Wiem co mam zrobić, żeby pies skupił się w 99% na mnie, wszedł na całkiem nowy teren i przez 8 minut bez parówy, ani piłeczki wtapiał we mnie gały i wyczekiwał komendy. I to jest największy na świecie sukces. Jestem normalnie zarąbista i mam zarąbisztego pieseła – kto powie, że Lagotto nie potrafi!?

Jak nie wierzycie to sami zobaczcie:

Psia apteczka

Kiedyś Erni zachowywał się bardzo niepokojąco. Jakoś tak nieregularnie oddychał, trochę się trząsł. Nagrałam to więc na telefonie i pokazałam weterynarzowi, która stwierdziła, że mój kochany miś miał… czkawkę.

Oczywiście to tylko śmieszna historyjka, były też takie niezbyt miłe jak śmierdząca przekąska z ziemi, która skończyła się zatruciem i wizytą na ostrym dyżurze. Były też i skaleczenia. Przygody mieli także moi znajomi, a dobre rady lepiej mieć w zanadrzu więc podzielę się listą moich sprawdzonych produktów leczniczo-pielęgnacyjnych.

Co mam w domowej psiej apteczce?

NO-SPA: na bóle i skurcze brzucha. Można podawać psu.

Nifuroksazyd: lek w tabletkach bez recepty. Przy zatruciach można podawać 2x dziennie po jednej tabletce (na lagotka) przez minimum 3 dni.

Pectovit: hamuje i zagęszcza biegunki. Bardzo ładnie pachnie ❤

Woda utleniona: do odkażenia rany i na wywołanie wymiotów jeśli pies coś połknie podejrzanego na spacerze.

Dermatol: puder leczniczy do posypywania na rany.

ALU SPRAY – aluminium w aerozolu, zabezpiecza skórę i wspomaga proces gojenia ran.

BioProtect – probiotyk do stosowania po odrobaczeniu, antybiotykoterapii, biegunkach i zaparciach.

Adaptil (w sprayu) – hormony uspokajające w razie stresujących sytuacji.

Wazelina biała – ochrona opuszek.

Trixie Spray do pielęgnacji łap – ochrona opuszek.

Niektóre z tych produktów używam często (jak spray Trixie czy Dermatol). Nifuroksazyd czy No-Spe można kupić kiedykolwiek w aptece, ale takie rzeczy jak Pectovit czy BioProtect* warto zamówić online, gdzie cena jest 50% tańsza niż u weterynarza. Alu Spray czy Adaptil to są moje wymyślunki pod tytułem bo chcę 🙂 

*BioProtect jest drogi, ale w opakowaniu jest 60 kapsułek co spokojnie wystarczy na wielorazową ochronę po odrobaczaniu czy wspomaganie ewentualnego leczenia.

Dajcie znać co wy macie w swoich apeczkach – czego ja nie mam, a co powinnam jeszcze mieć! Życzę zdrówka i idę myć Erniemu zęby…

Weekend spędziliśmy w szkolnej piwnicy

W sobotę zaczęliśmy nowy sport – Nosework (praca nosem). Obiecałam Ernestowi kiedy był szczeniaczkiem, że nie będę typem rodzica, który przeprowadza się do nowego kraju i nigdy nie uczy psiaka-dzieciaka ojczystego języka*. Co prawda Ernestowy nos jest już uaktywniony przez liczne zabawy w szukanie zabawek i smakołyków, ale to przecież nie to samo co olejek cynamonowy, helloł!

img_5502-2

 

Nosework, a Obi

Największą różnicą między obedience, a nosework jest to, że w obi pies jest skierowany na przewodnika, a w NW pies pracuje samodzielnie. Dla obipsa początkowo trudno oderwać wzrok od właściciela (choć już pod koniec pierwszego dnia Ernest pracował sam). Obi-właścicielom z kolei ciężko zastygnąć w bezruchu. Czasem okazuje się, że pies zamiast niuchać pudła, dostawia się do nogi bo pańcia właśnie mrugnęła.

Obi natomiast nie jest utrudnieniem przy zaczynaniu nowego sportu. Myślę, że to właśnie dzięki obi-pracy, Erni szybko poukładał sobie w głowie co jest grane i zrozumiał, że nowa praca też popłaca.

Co i jak?

W pierwszej kolejności psiaki uczyły się reagować na pudełko ze specjalnie przygotowaną próbką zapachową. Za każde podejścio/niuchnięcie otrzymywały stosowną nagrodę. Następnie wprowadzaliśmy dodatkowe puste pudełka. Wtedy pies był nagradzany za zbliżenie się do tego jedynego. Próbki zapachowe umiejscawialiśmy w różnych przedmiotach, ale prawdziwa zabawa zaczęła się, kiedy pudełka zostały rozłożone w piwnicznym pomieszczeniu i Erni nagle sam z siebie zaczął przeszukiwać wszystkie szafki i zakamarki. Magia.

Następnego dnia poszerzyliśmy obszar poszukiwań. Próbka z zapachem była chowana np. na wysokościach. Cynamonu szukaliśmy także w szkolnej łazience.

Wyzwania NW

Na chwilę obecną bardzo cieszy mnie nastawienie Ernesta, jego ogromna motywacja do pracy i to, że się nie poddaje. W nosework najbardziej podoba mi się to, że sama nie muszę pracować tak ciężko jak w obi (opanowując wszystkie komendy, ucząc się co, kiedy i jak). Oddaję psu pałeczkę i podziwiam jego pracę nie wysilając się przy tym zbytnio.

Oczywiście teraz najważniejsze musimy nauczyć się oznaczać próbkę zapachową. Challenge accepted!

Nasz drugi sport – znaleziony!

Moje pierwsze doświadczenie z nosework pokazało nieco inne oblicze Ernesta. Mimo, że jest obipsem i w posłuszeństwie ma być nastawiony tylko na mnie, to w praktyce NW zobaczyłam jak niesamowicie samodzielny potrafi być Erni. Podejmuje dobre decyzje i nawet na mnie nie zerka po pomoc. Obi i NW świetnie się komponują jeśli chodzi o budowanie zaufania. W obi to ja podejmuje decyzje, a Erni musi mi ufać. W NW jest na odwrót i ten balans jest piękny. Tym samym ogłaszam, że naszym drugim sportem oficjalnie zostaje nosework!

Podziękowania

W pierwszej kolejności dziękuję Orsonowej Oli za namówienie nas na warsztaty! Największe podziękowania należą się prowadzącej Magdalenie Szewczyk Dzido. Magda jest przewodnikiem psów ratowniczych, zajmuje się też ratownictwem wodnym i dogoterapią. Jej wieloletnie doświadczenie w szkoleniu psów sprawia, że jest świetnym szkoleniowcem. Obserwowałam całe warsztaty. Każdy pies jest inny, inaczej pracuje, ma inne motywacje, a Magda potrafi znaleźć indywidualne rozwiązanie dla wszystkich. Dlatego należy jej się cześć i chwała!

Dziękuję też wszystkim uczestnikom za przemiłe towarzystwo – było bardzo fajnie, do miłego zobaczenia! I firmie Josera za pudełeczka z karmą.

* Lagotto romagnolo nie bez powodu nazywa się potocznie psem na trufle. We Włoszech, skąd pochodzą, wykorzystuje się je do odnajdywania trufli w lesie. Wielu hodowców łączy tylko najlepsze psy pracujące dzięki czemu ciągle doskonalą lagotkowe nosy. Ernest wywodzi się z linii pracujących, jego obaj pradziadkowie byli championami pracy!

Recenzja Aqua Violet by Warsaw Dog ♡+♡=❤²

Od miesięcy przymierzałam się do kupna spójnego kolorystycznie zestawu obroża + smycz. Stwierdziłam nawet, że cena nie gra roli*. Chcę mieć coś ślicznego, żebym ładnie prezentowała się z piesełem na Wrocławskim rynku… bo wszyscy wiemy, że masywna Flexi nie jest w miejskiej sytuacji ani praktyczna, ani specjalnie urocza.

(✿´‿`)   Gdyby tylko firma nazywała się Wrocław Dog… szczyt marzeń.

Żeby zdecydować się na Warsaw Doga musiałam najpierw zobaczyć te kolory na żywo. Z miejsca zakochałam się w Aqua Violet i stwierdziłam, że musi być mą! Po miesiącu użytkowania mogę z czystym sumieniem opisać jak żyje się nam z nie-Wrocławskim, a Warszawskim dogiem (Ernest też jest Warszawiakiem z pochodzenia).

img_4730

Cena i specyfikacja

Produkt Ilość Cena
Smycz miejska | Aqua Violet
Szerokość taśmy: 2 cm
Długość smyczy: 180 cm
Kolor karabińczyka: Czarny
1 44.90zł
Z klamrą DURAFLEX ®| Aqua Violet
Rozmiar: M (34 – 40 cm)
Szerokość taśmy: 2,5 cm
Grawerowanie adresatki: NIE
1 39.90zł

Czy drogo to już indywidualna sprawa. Jak dla mnie było warto. Szkoda tylko, że grawer adresatki za 15zł to niezbyt atrakcyjna oferta.

Wygląd

Kocham, uwielbiam te kolory. Nieustannie się nimi zachwycam. Idealnie pasują do Erniego – zwłaszcza Aqua. Obroża też jest cudna. Nawet zawieszka, która zrobiła na mnie małe wrażenie w internetach, na żywo zyskała moje lajki.

Wygoda

Warsaw Dog jest moim spacerowym number one  ✌♫♪˙❤‿❤˙♫♪✌img_5164Poprzedni hit czyli neonowa Flexi dla psów do 50 kg poszła w odstawkę. Długość 180 cm jest idealna (w domu mamy też Rogz 120cm, która służy Erniemu głównie do przeciągania mnie w miejsca, w których nie chcę być).

W połowie smyczy znajduje się jakaś taka dziwna pętla. Nie do końca wiem o co chodzi, ale jest to-coś bardzo funkcjonalne, kiedy trzeba złapać za nie czy skrócić smycz np. przechodząć przez pasy.

Na początku taśma Warsaw Dog, choć lekka, jest bardzo twarda i niewygodna w ręce. Z czasem przestało mi to przeszkadzać.

Ogromnym plusem jest osobna zawieszka na adresatkę – lub na światełko. Po niemal roku użytkowania nadal w stanie idealnym:

Warsaw Dog Lagotto Ernest
Obroża po niemal roku użytkowania – zawieszka na adresatkę jest w stanie idealnym, taśma w świetnym stanie

Jakość

Taśma wygląda na bardzo trwałą, ale zdecydowanie nie jest brudoodporna i wodoodporna (choć schnie dość szybko). Po miesiącu intensywnego użytkowania przydałoby się ją wyprać… Ale boję się, że te piękne kolory zbledną. Co by tu zrobić? Dylemat. (Aktualizacja: Taśma jak najbardziej nadaje się do prania! nic się z kolorami nie dzieje, a brud bez problemu się zmywa)

Warsaw Dog recenzja lagotto ernest
Taśma po roku użytkowania, mocny, ładny kolor po wypraniu; taśma w świetnym stanie; okucia odrapane

Czarny kolor okucia obroży zszedł już w miejscu, gdzie styka się z karabińczykiem smyczy. Jest to niewidoczne, ale prawdziwe ☉_☉ (Aktualizacja: niestety, największym minusem Warsaw Doga, jest nietrwałość koloru na częściach metalowych. Tak wyglądają po niemal roku użytkowania:

Warsaw Dog lagotto ernest
Nieładne odrapania części metalowych Warsaw Dog

Kontakt z firmą

Świetny. Naprawdę.

Myśli końcowe

Pisząc o mojej ulubionej taśmie spacerowej stwierdzam, że jestem okropnie zadowolona z zakupu (stąd recenzja). Chciałam mieć coś ładnego na suche-miejskie wypady, ale Aqua Violet tak bardzo przypadła mi do gustu, że wybieram ją nawet na błotne parkowe spacery. Po roku użytkowania nadal jestem bardzo zadowolona, Warsaw Dog nadal jest moim ulubionym zestawem i jedyne co mi się nie podoba to odrapania na częściach metalowych.

Teraz jeszcze muszę kupić lekką smycz na zawody. Szukam cieniutkiej 120 cm nie ważącej nic – jeśli słyszeliście o takiej to podzielcie się ze mną.

*Oczywiście, że cena grała rolę. Pierwszy zestaw, który naprawdę mi się spodobał kosztował 300 zł.

Gdyby Lagotto Ernest był Ernestem Lagotowskim.

Cały czas odkrywam nowe tajemnice charakteru mojego psiaka i zaczęłam rozmyślać nad tym jakim byłby człowiekiem. A więc…

Ernest Lagotowski urodził się w ‘stolycy’, jednak stereotypowym Warszawiakiem nigdy nie był. Ani razu nie odwiedził Placu Zbawiciela, nie jeździł metrem, a nos najczęściej trzyma skierowany ku ziemi. Co wcale nie znaczy, że jest nieśmiały. Ależ skąd. Ernest doskonale wie, że gdzie tylko nie pójdzie dziewczyny będą piszczeć na jego widok. To pewnie za sprawą jego bujnej czupryny i spoglądających spod niej nieziemskich oczu. No i to uzębienie. Na każdym przeglądzie dentysta zwraca uwagę na jego idealny zgryz.

Gdy wychodzi z domu, Ernest zawsze serdecznie wita się ze swoimi adoratorkami. Nawet mężczyźni lubią przybić mu piątkę. Jednak zawsze wraca myślami do pełnej wdzięku blondyneczki, Camili. Razem z Camilą, którą pieszczotliwie nazywa Camelką mają wspólne pasje. Uwielbiają długie, popołudniowe spacery i wspólne pływanie. Ona zamacza tylko stópki i patrzy jak on wypływa na środek jeziora, żeby się popisać. No i kochają dobre jedzenie – kulinaria to ich pasja. Często chodzą do restauracji lub gdzieś wspólnie wyjeżdżają. Kiedy są razem nie liczy się sen, mogą tańczyć do białego rana.

Ernest ma też dobrego kumpla i sąsiada. Na co dzień trenują z Gizmińskim zapasy. Są bardzo zawzięci w tym sporcie, zaczęli na nich zwracać uwagę nawet obserwatorzy.

Ernest ma bardzo odpowiedzialną pracę. Wykonywanie poleceń przełożonych wymaga wiele samodzielnego myślenia. Czasami miesiącami pracuje nad niektórymi z elementów, przykładając ogromną wagę do szczegółów. Momentami jest bardzo ciężko, ale czuje się doceniany. Szefowa często go chwali – czasem nawet przy innych. No i dostaje duże premie – bony do restauracji, karnety na aktywności. Ma auto służbowe z prywatnym kierowcom.

Nie wszystko jest jednak takie różowe. Szefowa wymaga od niego schludności. Ernest najchętniej sprawiłby sobie dready, ale specyfikacja pracy tego zabrania. To ciągłe czesanie i podcinanie włosów, czyszczenie butów z błota, pielęgnacja paznokci – masakra. Ernest znosi to bo, wie, że w życiu nigdy nie jest idealnie, ale nie czerpie z tego przyjemności. Po godzinach może robić co chce i chętnie z tej wolności korzysta. Starożytni Grecy wierzyli, że kąpiele błotne mają magiczne właściwości. Ernest nie ma co do tego żadnych wątpliwości…

Continue reading „Gdyby Lagotto Ernest był Ernestem Lagotowskim.”